(¯`v´¯)
`*.¸.*´
¸.•´¸.•*¨) ¸.•*¨)
(¸.•´ (¸.•´ .•´ ¸¸.•¨¯`•
_____****__________****
___***____***____***__ ***
__***________****_______***
_***__________**_________***
_***_____________________***
_***_____________________***
__***___________________***
___***_________________***
____***__up-hastamm__***
______***___________***
________***_______***
__________***___***
____________*****
_____________***

 نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولي آنقدر مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد.

 گلويم سوتکي باشد بدست طفلکي گستاخ و بازيگوش و او يک ريز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد بدين سان بشکند

 دائم سکوت مرگبارم را ....
سلام دوست من
حالت چطوره ؟
من آپم.... زوده زود بیا پیشم منتظرتم .
دیر نکنی یه وقت

آرام و تنها نشسته بودم

در اتاقي رو به خورشيد و گل هاي اطلسي

همه چيز ساكت بود

و من غرق در روياهايي كه هنوز هم بعد از آن شكست

 بدان ها اميد بسته ام

آسمان صاف بود و آبي

آنقدر آبي كه درياي مواج خاطره را برايم تداعي مي كرد

خاطراتي كه مدت هاست در درون كتاب عشق نقش بسته اند

عشقي كه شايد بزرگ ترين كار در زندگيم باورش بود

زندگي كه زيبا گذشته

زيبا مي گذرد

و مطمئنم كه زيبا هم به پايان مي رسد

زيبا و قشنگ، چون همه چيز در اين دنيا زيباست

دنيايي كه خداوند آن را براي ما آفريد

حالا از روياهايت بيا بيرون

حرفم چيز ديگري بود

همان طور كه نشسته بودم صدايي شبيه صداي او چيزي زمزمه كرد

صدا گفت: انتظار كشيدنت عبث است، خانه ات را خراب كن.

نمي دانم اصلا چرا به اين جملات فكر كردم

جملاتي كه حال مي بينم بي ارزش ترين كلماتي بوده اند

كه به عمرم شنيده ام

بر خاستم

درها و پنجره ها را بستم

و دوباره همه جا را تميز كردم

همه جاي خانه ستاره كاشتم تا مثل آسمان شب برق بزند

آنگاه دوباره در را رو به جاده ي اميد گشودم

آفتاب رفته بود

آسمان هم مثل ديوار هاي خانه ي من شده بود

صندلي ام را كاشتم جلوي در تا به مهمان ها خوشامد بگويم

و براي تو به انتظار بنشينم

و تا تو نيايي خود قدم به اندرون خانه نخواهم گذاشت

هر چند كسي مي گفت اين انتظار بيهوده است!

( اگر فكر مي كني مانند قبلي هاست

 كمي به انديشه ي پس هر كدام بيانديش.

آن وقت مي بيني كه اين سراپا اميد است و آن...)

که چه کسی عشق مرا ربود...؟

وقتی بعدش خندیدی گفتم به حال من می خندی......

ولی قانع نشدم و باز هم پرسیدم... و باز هم پرسیدم..!

نه از تو ...!

از خودم ، از دلم که چرا خودت رو اسیر کسی کردی که قدرت را

نداند..؟

ولی باز هم ، باز هم دل ساده این حرف آخر را نه عقلانه بلکه

دیوانه وار قبول ندارد.

و هنوز هم می گوید که چرا ، چرا قسمت من این بود که اسیر تو

باشم..؟

و بارها این دل به خود می گوید که موقع رفتن تو ای کاش میگفت که

نرو..............!

نرو و بمون...!

بمون...!

که چه کسی عشق مرا ربود...؟

وقتی بعدش خندیدی گفتم به حال من می خندی......

ولی قانع نشدم و باز هم پرسیدم... و باز هم پرسیدم..!

نه از تو ...!

از خودم ، از دلم که چرا خودت رو اسیر کسی کردی که قدرت را

نداند..؟

ولی باز هم ، باز هم دل ساده این حرف آخر را نه عقلانه بلکه

دیوانه وار قبول ندارد.

و هنوز هم می گوید که چرا ، چرا قسمت من این بود که اسیر تو

باشم..؟

و بارها این دل به خود می گوید که موقع رفتن تو ای کاش میگفت که

نرو..............!

نرو و بمون...!

بمون...!

روی من خروارها از خاک بود**وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت**قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود**غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

هر که آمد پیش حرفی راند و رفت**سوره حمدی برایم خواند و رفت

ناله می کردم ولیکن بیجواب**تشنه بودم در پی یک جرعه آب

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست**آن یکی فریاد زد رب تو کیست

ای گنه کار سیه دل،بسته پر**نام اربابان خود یک یک ببر

گفتنم عمر خودت کردی تباه**نامه اعمال خود کردی سیاه

ناامید از هر کجا و دل فکار**می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد**از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان**نور پیشانیش فوق آسمان

صورتش خورشید بود و غرق نور**جام چشمانش پر از شرب طهور

گیسوانش شط پر جوش و خروش**در رکابش قدسیان حلقه بگوش

لب که نه،سرچشمه آب حیات**بین دستش کائنات و ممکنات

بر سرش دستمال سبزی بسته بود**بر دلم مهرش عجیب بنشسته بود

کی به زیبائی او گل میرسید**پیش او یوسف خجالت میکشید

در قدوم آن نگار مه جبین**از جلال حضرت حق آفرین

غرق حیرت داشتم این زمزمه**آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمده**گوئیا بهر شفاعت آمده

سوی من آمدمرا شرمنده کرد**مهربانانه به رویم خنده کرد

این که اینجا اینچنین تنها شده**کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است**گریه کرده بعد شیرش داده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد**عکس من را بر دل خود قاب کرد

بار ها بر من محبت کرده است**سینه اش را وقف هیئت کرده است

سینه چاک آل زهرا بوده است** چای ریز مجلس ما بوده است

اینکه در پیش شما گردیده بد**جسم و جانش بوی روزه می دهد

با ادب در مجلس ما می نشست**او به عشق من سر خود می شکست

پرچم من را به دوشش می کشید**پا برهنه در عزایم می دودید

اسم من راز و نیازش بوده است**تربتم مهر و نمازش بوده است

اقتدا بر خواهرم زینب نمود**گاه می شد صورتش بهرم کبود

حرمت من را به دنیا پاس داشت**ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن**روز تاسوعا شده سقای من

تا که دنیا بوده از من دم زده**او غذای روضه ام را هم زده

بارها لعن امیه کرده است**خویش را وقف رقیه کرده است

گریه کرده چون برای اکبرم**با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است**او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود**باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر بویش می دهم**پیش مردم آبرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت**میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پا بست من است**نامه اعمال او دست من است

***رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت***

***راهی به جز گریز برایم نمانده بود***

***این عشق اتشین بر از درد و بی امید***

***در ودای گناه و جنونم کشانده بود***

***رفتم مگو مگو که چرا رفت و ننگ بود***

***عشق من و نیاز تو و سوز وساز ما***

***از برده ی خموشی و ظلمت چو نور ماه***

***بیرون فتاده بود به یکباره راز ما***

***من از دو چشم روشن وگریان گریختم***

***از خنده های وحشی طوفان گریختم***

***از بستر وصال به اغوش سر به هجر***

***ازرده از ملامت وجدان گریختم!***

***من به خاطر راحتی تو ازت میگذرم اما..

 و اگر ميدانستم که درپس هر سلامي ، خداحافظي هست هرگز سلام نمي کردم .

و اگر ميدانستم در پس هر آشناي جدايي وجود دارد ، هرگز آشنايت نمي شدم .

 و حالا که خنديدمت ،

سلامت کردم ،

 و آشنايت شدم

دوستت دارم و هرگز فراموشت نخواهم کرد

 تا دگر محتاج چشمان سياه او نباشم

 آن کسي که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود

 ديدمش عشق را تعارف به يک بيگانه کرد عشق را آلوده کرد !!!

صدايت همان صدا ،نگاهت ناتني

مي روي اگر ، بگذار بيگانه بماند صدايت هم .

تو گل رها شده در آغوش دريايي، فرا خواهند گرفت تو را موجها.

و گرفتارت خواهد ساخت روزي

محبت ساختگي ات، همان سند جعلي.

پهن مي شوم به سان راهها بر گامهايت

و التماست کنم؟

اين ، ممکن نيست !

شکستني نيست وقارم همانند قلبم

پستي وآن گاه زندگي ، روزگار خوشي نيست !

نمي گويم تو کوه سرفرازي ، خم شو

نمي گويم درمانم در دستان توست.

نه محبت پول خردي است در دستان تو

و نه من گدايي دست گشوده فرا روي تو.

مي خواهي بروي...

اين راه ، اين هم تو

تنها بدرقه ات خواهد کرد يک جفت چشم.

اگر رفتي ، بدان ، خواستي برگردي هر گاه

بسترت بالشي خاردار خواهد بود.

مي خواهي بروي

نه حرف بزن ، نه چيزي بگو !

نيست شو چون غريبه ها در مه و دود

دلبسته چه چيزي بودي ، که نتوانستي بگويي

و اکنون در پي ديدن هزار عيب مني.

مي خواهي بروي

بي بهانه برو

بيدار نکن خاطره هاي خواب آلوده را.

صدايت همان صدا ، نگاهت ناتني

مي روي اگر

بگذار بيگانه بماند صدايت هم .

" اختران پر از نامند " اين منم خود کرده که تدبيري در آن نيست.

دستاشو مشت کرده بود

پرسیدم توی مشتت چی داری ؟ گفت خودت نگاه کن

دستاشو گرفتمو اروم باز کردم

توی دستاش چیزی نبود گفتم چیزی نیست که !

دستامو که تو دستش بود فشرد

گفت : نبود اما حالا هست دستام گرم شد

و او یه لبخند ناز و شیرینی زد

برای تویی که خیلی دوستت دارم من عاشق خنده ها تم

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

رفتنت را با کدامین قلم بر صفحه صفحه

 وجودم بنگارم و با کدامین صبر تحمل کنم.

روزی که تو را نبینم دیگر چشمهایم را دوست نخواهم داشت .

 و ندارم چون تو را نمیبینم .

 چون بسیار از من دوری و این فاصله ها تمامی نخواهد داشت

اگر جواني عاشق شد چه کند؟...

من هم زير آن نوشتم:

بايدصبر کند...

براي بار دوم که از آنجا گذر کردم

 زير نوشته ي من کسي نوشته بود:

اگر صبر نداشته باشد

چه کند؟...

 من هم با بي حوصلگي نوشتم:

بميرد بهتراست...

براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم.

انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.

اما.............

زير تخته

سنگ جواني را مرده يافتم.....

اگه نگام گم می شه تو شهر چشات منوببخش

منوببخش اگه شبا ستاره ها رو می شمارم

اگه همش پیش همه بهت می گم دوستت دارم

منوببخش اگه برات سبد سبد گل میچینم

منو ببخش اگه شبا فقط تورو خواب می بینم

منو ببخش اگه تورو می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم

منو ببخش اگه فقط میخوام بشی مال خودم

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم

پس دلم تا كي فضاي غصه را مهمونيه

من ديگه بسه برام تحمل اين همه غم

بسه جنگ بي‌ثمر براي هر زياد و كم

وقتي فايده‌اي نداره غصه خوردن واسه چي

واسه عشقهاي تو خالي ساده مردن واسه چي

نمي‌خوام چوب حراجي رو به قلبم بزنم

نيمخوام گناه بي‌عشق بيفته گردنم

نميخوام دربه‌دره پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يك هيزم آماده شم

يا يه موجود كم و خاليه پرافاده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي‌خوانم پياده شم

همه حرف خوب مي‌زنن اما كي خوبه اين وسط

بد و خوبش به شما ما كه رسيديم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غريبي رو زمين

آره دنيا ما نخواستيم دلو با خودت نبين

نمي‌خوام در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يك هيزم آماده شم

يا يك موجود كم و خاليه پر افاده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي‌خوام پياده شم

اين همه چرخيدي و چرخوندي آخرش چي شد

اين بليط شانس دائم بگو قسمت كي شد

همه درويش همه عارف جاي عاشق پس كجاست؟

اين همه طلسم و ورد جاي خوش تو كجاست؟

نمي‌خوام در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يك هيزم آماده شم

يا يك موجود كم و خاليه پر افاده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي‌خوام پياده شم

گفت:من که دوستت ندارم پس چرا به من هديه مي دهي!؟

 گفتم:بر سر هر گوري صليبي مي نهند

 اين صليب را بر گردنت بالاي قلبت بياويز

 زيرا انجا گورستان عشق من است

كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك

ريختن تو نمي شود.

زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند ...

من اگه كسي رو داشتم ديگه دربه در نبودم

با غم و غربت و اندوه ديگه همسفر نبودم

اگه زخم نخورده بودم

تو رو باور نميكردم

پشت اين حصار غربت

با غمت سر نميكردم

سعی کن همیشه تنها باشی٬چون تنها به دنیا امدی وتنها از دنیا خواهی رفت

بگذار عظمت عشق رادرک نکنی

چون انقدر عظیم است که تو هستی تو را در بر می گیرد

سعی کن گرمی عشق را حس نکنی

تا معنای خاکستر شدن را احساس نکنی

بگذار خانه ی قلبت خالی از وجود هر بیگانه ای باشد

که اگر بیگانه ای در ان منزل کرد

به ویران های ان رحم نمی کند

اما اگر عاشق شدی.........

بخند....گریه کن......زندگی کن......قدم بردار

اما تنهای تنها برای یک نفر..

برای عشقت....

بیم آن دارم که روزی تو خود را از من بگیری

بیم آن دارم که شب در وجود تو طوفان کند

خورشید مهر تو را پنهان کند

درختی را که من در تو کاشته ام براندازد

وبرگ های طلایی دوستی را بر خاک اندازد

تو خود را از من مگیر

من در تو و با تو زاده شدم

بگذار در تو و با تو بمیرم

 پنج چيز را بيشتر از پنج چيز غنيمت بشمار :

 جواني را بيش از پيري ،

 سلامت بدن را بيش از بيماري

، بي نيازي را بيش از تهي دستي

، آسايش خاطر را بيش از گرفتاري.

، و زندگي را بيش از مرگ

بنویس ای سنگ تراش عاقبت شدم فداش

بنویس تا بدونه عمرمو دادم براش